The need for accurate and adequate information regarding migration
A.M. Ashoka Abeynayake
Migration is a global phenomenon today and it is becoming a social issue in Sri Lanka, as the number of migrants are on the increase in every passing year. People migrate to foreign countries in search of a better life for them personally and for their family members in general.
Lack of information and awareness of the rights of migrant workers contribute to their vulnerability as workers in the global labour market. Specially, women migrant workers face specific challenges and with the majority of migrant workers in Sri Lanka, been female, the problems they encounter bring hazards to their families in return. Therefore it has become vital and crucial need for the authorities to look into this problem with a greater commitment.
The alarming situation has prompted us to think in terms of finding reasonable solution before it develops to a grave national calamity.
Accurate, adequate and easily accessible information is critical as the basis of migration decision-making.
Women as well as men, use whatever information is available to them in order to decide on the appropriateness and costs and benefits of migration for themselves or their family members. Information is also critical to prevent, trafficking, since trafficking involves misinformation, deception and ignorance. Information needs vary, depending on the stage of the migration process.
Some kinds of information are more critical at the decision-making stage before the commitment to migrate has actually been made. Other kinds of information are more relevant to migrant workers who have already made their decision.
Many potential migrant workers, especially those who are considering the option of migration for the first time and women who have been living sheltered lives within patriarchal families, can have unrealistic expectations and perceptions about working for the first time and living abroad because;
* Information is usually shaped by the way the community, the media, returning migrants and recruitment agents portray the migration process and the living and working conditions in foreign countries;
* Recruitment agents and traffickers provide misleading information about job offers, conditions of work, the nature and type of the jobs, wages and benefits.
* Returning migrants often give a very rosy picture of their experience, or are reluctant to publicly display the negative sides of their migration experience or the real nature of their work abroad;
* The information provide by male migrant workers might not always be relevant to potential female migrants.
* Women themselves - because of their subordinate position within their families or society - often lack access to information about legal channels of recruitment, labour market opportunities at home and abroad and the general situation in potential countries of destination.
Before the actual commitment is made to seek employment abroad or to accept an offer of employment, potential female migrant workers and their families need the following information:
* Information on the migratory process, including on recruitment and employment abroad, as well as the documented or undocumented nature of the movement;
* Information on job opportunities at home and abroad, including the qualifications, skills and training needed;
* Information on the costs and benefits of migration.
* Information on the major dangers of the migration process, including the specific vulnerabilities of women migrants;
* Information on the rights and obligations of migrant workers;
* Information on required procedures/ clearances;
* Information on working and living conditions in potential countries of destination
The role of the government in countries of origin is critical in this issue. Governments need to take the main responsibility for information dissemination and for ensuring that the information provided by others, such as recruitment agents, is realistic and accurate.
Governments and social actors - workers’ and employers’ organizations, NGOs, religious organizations, community-based associations, the media - should actively develop strategies for reaching out to potential women migrants and their families and communities to ensure that they receive adequate, accurate and timely information to make sensible decisions on migration and to be well prepared for employment abroad.
As Sri Lankans, each and every citizen we should take steps in hand in hand to empower migrants in Sri Lanka from the 18th December - The International ‘Migrants Day’.
dailynews.lk
tirsdag 22. desember 2009
mandag 2. mars 2009
HOW TO PROGRESS IN ECONOMIC DEVELOPMENT....!!! A PERSONAL EXAMPLE!!!
வாஷிங் பவுடர் நிர்மா
Til: beyouths groups (beyouths@yahoogroups.com)
Kopi: venugopalan.rengan@gmail.com
(2006-ம் ஆண்டுக்கான ’The Economic Times,' சிறப்பிதழில் வெளியான
கட்டுரையின் மொழிபெயர்ப்பு)
எனது கைகள் இப்போது ஓய்வு ஒழிவற்று இருக்கின்றன. ஆகவே, எகணாமிக் டைம்ஸ்
சிறப்பிதழில், என்னை ஏதாவது எழுதுமாறு என்னிடம் யோசனை தெரிவித்தபோது,
எனக்கு சந்தேகமாக இருந்தது. இத்தனை வருடங்களாக ஊடகங்களிலிருந்து விலகி,
அடக்கமாகவே இருந்து வந்திருக்கிறேன். "ஒரு செய்தித்தாளில் ’நிர்மா’வின்
பயணத்தைப் பற்றி நான் எழுதியே ஆக வேண்டுமா?"
நான் சிந்தித்தேன். ஆனால் பிறகு, இந்தியாவின் ஏதாவது ஒரு மூலையில்
யாராவது ஒரு இளைஞன் இதைப் படிக்கலாம்; தூண்டுதல் பெறலாம்; 37
வருடங்களுக்கு முன்னர் நான் செய்ததைப் போல, எண்ணிப் பார்க்க முடியாததை
எண்ணலாம். அப்படி நிகழ்ந்தால், அதை விட மனநிறைவை வேறு என்ன அளிக்க
முடியும்? அதனால் தான் இது.
1969-ம் ஆண்டு நான் சோப்புத்தூள் தயாரிக்கத் தொடங்கினேன். அது ஒரு
சுவாரசியமான வருடம். மனிதன் நிலவில் கால் பதித்த வருடம்; பெலே தனது 1000-
வது ’கோல்’ போட்ட வருடம்; போயிங் 747 வானத்தில் முதல் முதலாக உலா வந்த
வருடம். அப்போது 22 வயதேயாகியிருந்த நான், வாழ்க்கையில் வெற்றியின்
தேடலில் திளைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
குஜராத் மாநிலத்தின் ஒரு சிறிய கிராமம் எனது. என் தந்தை ஒரு சிறு
விவசாயி. துன்பங்களுக்குப் பஞ்சமேயில்லை. ஆனால், எனது பெற்றோர்கள்
எங்களது கவனத்தைக் கல்வியிலேயே செலுத்த உதவினார்கள். கிராமத்துப்
பள்ளிக்கூடம் பல மைல்களுக்கு அப்பாலிருந்தபோதும், ஒரு நாளும்
போகாமலிருக்க அனுமதிக்கப்படவில்லை. பள்ளிப்படிப்பை முடித்து விட்டு,
பட்டப்படிப்புக்காக நான் அஹமதாபாத் நகருக்கு அனுப்பப் பட்டேன்.
பி.எஸ்.சி முடித்தபிறகு, குஜராத் மாநில அரசின் கனிமத் துறையில்
பரிசோதனக்கூட உதவியாளராகப் பணி புரிய வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஆனால் வந்த
வருமானம் குடும்பத்துக்குப் போதாமல் இருந்தது. எனவே வேறு ஏதாவது
செய்யலாமே என்ற எண்ணத்தோடு, நான் சலவை சோப்புத்தூளை வீட்டிலேயே
தயாரிக்கத் தொடங்கினேன். எனது சைக்கிளில் ஒவ்வொரு வீடாக சென்று விற்பனை
செய்து வந்தேன். நம்பினால் நம்புங்கள்- அது ஒன்றும் அவ்வளது எளிதான
வேலையல்ல.
எல்லா வெற்றிகளும் எளிமையாகத் தான் துவங்குகின்றன. நானும் என் வீட்டின்
புறக்கொல்லையில் 100 சதுர அடி நிலத்தில் தான் தொடங்கினேன். என்னிடம்
இருந்ததெல்லாம் சோப்புத்தூள் தயாரிக்கத் தேவையான சில ரசாயனங்கள்,
கையாலேயே அவற்றைக் கலக்குவதற்கான வழிமுறைகள் பற்றிய அறிவு, இவற்றோடு
மற்றவர்களிடமிருந்து வித்தியாசமாக முயன்று வென்று காட்ட வேண்டும் என்ற
துணிவு...!
எனது தயாரிப்பு புதுமையாக இருந்ததை உணர்ந்தேன். நான் உபயோகித்த
கச்சாப்பொருட்கள் வித்தியாசமானவை. அப்போது முன்னணியிலிருந்த
சோப்புத்தூள்களின் தரத்துக்கு ஈடு கொடுத்தபோதும், எனது தயாரிப்பு முறை
காரணமாக என்னால் குறைந்த விலைக்கு விற்பனை செய்ய முடிந்திருந்தது. பிற
சோப்புத்தூள்களோடு ஒப்பிடுகையில் அவற்றின் விலையில் மூன்றில் ஒரு பங்கு
விலையில் என்னால் விற்க முடிந்திருந்தது.
அந்தக் காலகட்டத்தில் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய இந்திய உற்பத்தியாளர்களே
இருக்க, சந்தையை பன்னாட்டு நிறுவனங்களே ஆக்கிரமித்து விட்டிருந்தனர்.
இருப்பதிலேயே மிக மலிவான சோப்புத்தூள் அப்போது ஒரு கிலோ ரூ.13-க்கு
விற்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. நான் எனது சோப்புத்தூளை ஒரு கிலோவுக்கு ரூ.
3-க்கு அறிமுகம் செய்தேன். உடனடியாக வெற்றியடைந்தேன்.
மெல்ல மெல்ல விற்பனை அதிகரிக்கவும், இதைப் பெரிய அளவில் செய்யலாமே என்று
உள்மனம் கூறியது. வட்வா என்ற ஒரு சிறிய கிராமத்தில், என் வீட்டின்
கொல்லைப்புறத்தில் இருந்த உற்பத்திக் களத்தை நான் அஹமதாபாத்தின்
தொழிற்பேட்டைக்கு இடம் பெயர்த்தேன். என் அருமை மகள் நிருபமாவின் பெயரையே,
’நிர்மா’ என்று எனது சோப்புத்தூளுக்கும் வைத்தேன்.
அது மிகப்பெரிய சவால் என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தது. ஆனால், திரும்பிப்
பார்க்க மனமில்லை. கச்சாப்பொருட்கள் வாங்குவதிலிருந்து, அதைக் கலந்து,
விற்பனை செய்வது வரைக்கும் நானே ஒவ்வொரு நாளும் 18 மணி நேரம் கடுமையாக
உழைத்தபடி செய்து கொண்டிருந்தேன்.
ஒவ்வொரு விற்பனையும் எனக்கு மிகுந்த மனநிறைவை
ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்ததால், இப்படிக் கண்மூடித்தனமாக உழைத்தது எனக்குப்
பெரிதாக இருக்கவில்லை. குறுகிய காலத்திலேயே ’நிர்மா’ உள்ளூர்
சந்தைக்குள்ளே ஊடுருவியது. நாடளாவிய சந்தையில் விற்பதற்கு எனது தயாரிப்பு
உகந்ததாகி விட்டிருந்தது. ஆனால், எனது கவனம் அது வரை புறக்கணிக்கப்பட்ட,
அதிக ஜனத்தொகை கொண்ட கிராமப்புறங்களின் மீதே இருந்தது. எங்களது விலையைத்
தக்க வைத்துக்கொள்வதே வர்த்தகத்தின் கோட்பாடக இருந்தது. அதிக அளவில்
இடைத்தரகர்களை வைத்துக்கொள்ளாமல், ஓரளவு நேர்கோட்டில் எங்களது
வினியோகமுறைகள் இருந்தன.
மெல்ல மெல்ல நிர்மா புதிய புதிய வாடிக்கையாளர்களை சென்று அடைந்தது.
வானொலிகளில் விளம்பரம் செய்ய ஆரம்பித்தோம்.
"வாஷிங் பவுடர் நிர்மா! வாஷிங் பவுடர் நிர்மா!! தூத் ஸி ஸஃபேதி நிர்மா ஸே
ஆயி!!" (பாலைப் போன்ற வெண்மை நிர்மாவால் வந்தது) என்ற விளம்பரப்பாட்டு
சரித்திரமானது. இது எனக்கு அளித்த தன்னம்பிக்கை அளவிட முடியாதது. ’பொருள்
உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையென்றால், பணம் திருப்பித் தரப்படும்,’ என்று
அறிவித்தேன். அது எங்களது தயாரிப்பை இன்னும் பிரபலமாக்கியது. ’நிர்மா’
இந்தியாவின் பல பன்னாட்டு நிறுவனங்களின், பல ஆண்டுகாலமாகப்
பிரபலமாகியிருந்த தயாரிப்புக்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டு, முதல்
இடத்தை நோக்கி முந்தத் தொடங்கியது. எங்களது அபார வளர்ச்சி, அவர்களை
அவரவர் விலையைக் குறைத்தே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயத்துக்குத் தள்ளியது.
எங்களது வளர்ச்சி, பின்னாளில் தொழிற்கல்வி நிலையங்களிலும்,
கல்லூரிகளிலும் பாடத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறும் என்பதெல்லாம் அப்போது
எங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.
நான் எப்போதுமே பேராசைக்காரனாக இருந்ததில்லை; ஆனால், கிடைத்த வாய்ப்பைத்
தவற விட்டதில்லை. அதுவே எனது வளர்ச்சிக்கு வித்திட்டது. போட்டியை
எப்போதுமே நான் அச்சுறுத்தலாகக் கருதியதில்லை. அவர்களது பலவீனங்களும்,
எனது பலங்களும் எனக்குத் தெரிந்திருந்தன. எவரும் அணுகாத
இடங்களுக்கெல்லாம் நான் போனேன். போகிற இடங்களெல்லாமே எனது
தயாரிப்புக்களுக்கு விற்பனைக்கூடங்களாக மாறின.
அது இந்தியாவில் ’லைசன்ஸ் ராஜ்.’ என்று கருதப்பட்ட கட்டுப்பாடுகள்
அதிகமாக இருந்த காலம். கச்சப்பொருட்கள் வாங்குவதிலிருந்து, போக்குவரத்து
வரைக்கும் பல்வேறு சிக்கல்கள் இருந்தன. ஆனால், ஒவ்வொரு சிக்கலும் என்னை
உள்ளத்தளவில் வலிமையாக்கியது. இடையிடையே சில முக்கியமான முடிவுகளை
மேற்கொண்டதும் எங்களது வளர்ச்சிக்கு வழி கோலியது. 1970-ல், Linear Alkyl
Benzene Sulphonate (Labsa) மற்றும் Sulfuric acid உற்பத்திக்காக
தொழிற்சாலைகளை அமைத்தேன். 1990-ல் கிளிசரின் தொழிற்சாலையும் உருவானது.
இதன் மூலம் உற்பத்தி செலவு பன்மடங்கு குறைந்தது.
1985-ல், மக்களால் பெரிதளவிலே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்த ’நிர்மா’ என்ற
அதே பேரில் சோப்புக்கட்டி உற்பத்தி தொடங்கினோம். அதன் பிறகு தொடர்ந்து பல
விரிவாக்கங்கள்.1990-ல், குளியல் சோப்பும் உற்பத்தி செய்யத் தொடங்கினோம்.
மலிவான விலையில் அழகு சோப்புகளை உருவாக்கினோம். இந்தியாவிலேயே இரண்டாவது
இடத்தையும் அடைந்தோம்.
1994-ல் நாள் ஒன்றுக்கு ஒரு கோடி பொட்டலங்கள் உற்பத்தி செய்யுமளவுக்கு
பெரிய தொழிற்சாலை உருவானது. அவற்றை வினியோகம் செய்யத் தேவையான
அட்டைப்பெட்டிகளையும், காகிதங்களையும் நாங்களே உற்பத்தி செய்யத்
தொடங்கினோம்.
1998-ல் வதோதரா நகருக்கு அருகே, அலிந்திரா என்ற இடத்தில், ஆண்டொன்றுக்கு
75,000 டன்கள் Linear Alkyl Benzene உற்பத்தி செய்யும் கொள்ளளவு கொண்ட
தொழிற்சாலையை நிறுவினோம். 2000-ல் பாவ்நகர் அருகே ஒரு soda ash
தொழிற்சாலையும் நிறுவினோம்.
நான் ஒருவன் மட்டுமே எளிமையாக ஆரம்பித்து இன்று 15,000 பேர்கள்
பணியாற்றுகிற அளவுக்கு பூதாகரமாக வளர்ச்சியடைந்திருப்பது நினைத்தாலே
வியப்பாக இருக்கிறது. வெற்றிக்குக் குறுக்கு வழிகள் இல்லை. வெற்றிக்கான
பாதையில் இடையூறுகள் நிறையவே இருக்கின்றன. ஆனால், மற்றவர்களிடமிருந்து
மாறுபட்டு இருக்க விரும்புகிறவர்களால், அவற்றை மீறி விட்டு வெற்றிபெற
முடியும்.
இப்போது நிர்மா குழுமம் பல நிறுவனங்களை வாங்கியபடி இருக்கிறது. எரிசக்தி
மற்றும் சிமெண்ட் உற்பத்தியிலும் ஈடுபட முயன்று கொண்டிருக்கிறோம்.
என் ஒருவனால் இவ்வளவு முடியும் என்கிறபோது, இன்றைக்கு என்னுடன் இருக்கிற
15,000 பேர்களும் மனம் வைத்தால், என்ன தான் முடியாது?
முடியாதது முயலாதது மட்டுமே!
கர்சன்பாய் கே.பட்டேல் - தலைவர்-நிர்மா
venugopalan.rengan@gmail.com
---------------------------------------------
"நகர்ந்து கொண்டிருப்பதே...... நதி!
இயங்கிக் கொண்டிருப்பவனே..... இளைஞன்!"
www.beyouths.co.cc
e m@il: beyouths@yahoo.com
இமெயில் குழுவில் இணைய...
உங்கள் அன்புக்கு நன்றி!
Thanks!
ஆதிசிவம், சென்னை. நன்றி!...
Til: beyouths groups (beyouths@yahoogroups.com)
Kopi: venugopalan.rengan@gmail.com
(2006-ம் ஆண்டுக்கான ’The Economic Times,' சிறப்பிதழில் வெளியான
கட்டுரையின் மொழிபெயர்ப்பு)
எனது கைகள் இப்போது ஓய்வு ஒழிவற்று இருக்கின்றன. ஆகவே, எகணாமிக் டைம்ஸ்
சிறப்பிதழில், என்னை ஏதாவது எழுதுமாறு என்னிடம் யோசனை தெரிவித்தபோது,
எனக்கு சந்தேகமாக இருந்தது. இத்தனை வருடங்களாக ஊடகங்களிலிருந்து விலகி,
அடக்கமாகவே இருந்து வந்திருக்கிறேன். "ஒரு செய்தித்தாளில் ’நிர்மா’வின்
பயணத்தைப் பற்றி நான் எழுதியே ஆக வேண்டுமா?"
நான் சிந்தித்தேன். ஆனால் பிறகு, இந்தியாவின் ஏதாவது ஒரு மூலையில்
யாராவது ஒரு இளைஞன் இதைப் படிக்கலாம்; தூண்டுதல் பெறலாம்; 37
வருடங்களுக்கு முன்னர் நான் செய்ததைப் போல, எண்ணிப் பார்க்க முடியாததை
எண்ணலாம். அப்படி நிகழ்ந்தால், அதை விட மனநிறைவை வேறு என்ன அளிக்க
முடியும்? அதனால் தான் இது.
1969-ம் ஆண்டு நான் சோப்புத்தூள் தயாரிக்கத் தொடங்கினேன். அது ஒரு
சுவாரசியமான வருடம். மனிதன் நிலவில் கால் பதித்த வருடம்; பெலே தனது 1000-
வது ’கோல்’ போட்ட வருடம்; போயிங் 747 வானத்தில் முதல் முதலாக உலா வந்த
வருடம். அப்போது 22 வயதேயாகியிருந்த நான், வாழ்க்கையில் வெற்றியின்
தேடலில் திளைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
குஜராத் மாநிலத்தின் ஒரு சிறிய கிராமம் எனது. என் தந்தை ஒரு சிறு
விவசாயி. துன்பங்களுக்குப் பஞ்சமேயில்லை. ஆனால், எனது பெற்றோர்கள்
எங்களது கவனத்தைக் கல்வியிலேயே செலுத்த உதவினார்கள். கிராமத்துப்
பள்ளிக்கூடம் பல மைல்களுக்கு அப்பாலிருந்தபோதும், ஒரு நாளும்
போகாமலிருக்க அனுமதிக்கப்படவில்லை. பள்ளிப்படிப்பை முடித்து விட்டு,
பட்டப்படிப்புக்காக நான் அஹமதாபாத் நகருக்கு அனுப்பப் பட்டேன்.
பி.எஸ்.சி முடித்தபிறகு, குஜராத் மாநில அரசின் கனிமத் துறையில்
பரிசோதனக்கூட உதவியாளராகப் பணி புரிய வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஆனால் வந்த
வருமானம் குடும்பத்துக்குப் போதாமல் இருந்தது. எனவே வேறு ஏதாவது
செய்யலாமே என்ற எண்ணத்தோடு, நான் சலவை சோப்புத்தூளை வீட்டிலேயே
தயாரிக்கத் தொடங்கினேன். எனது சைக்கிளில் ஒவ்வொரு வீடாக சென்று விற்பனை
செய்து வந்தேன். நம்பினால் நம்புங்கள்- அது ஒன்றும் அவ்வளது எளிதான
வேலையல்ல.
எல்லா வெற்றிகளும் எளிமையாகத் தான் துவங்குகின்றன. நானும் என் வீட்டின்
புறக்கொல்லையில் 100 சதுர அடி நிலத்தில் தான் தொடங்கினேன். என்னிடம்
இருந்ததெல்லாம் சோப்புத்தூள் தயாரிக்கத் தேவையான சில ரசாயனங்கள்,
கையாலேயே அவற்றைக் கலக்குவதற்கான வழிமுறைகள் பற்றிய அறிவு, இவற்றோடு
மற்றவர்களிடமிருந்து வித்தியாசமாக முயன்று வென்று காட்ட வேண்டும் என்ற
துணிவு...!
எனது தயாரிப்பு புதுமையாக இருந்ததை உணர்ந்தேன். நான் உபயோகித்த
கச்சாப்பொருட்கள் வித்தியாசமானவை. அப்போது முன்னணியிலிருந்த
சோப்புத்தூள்களின் தரத்துக்கு ஈடு கொடுத்தபோதும், எனது தயாரிப்பு முறை
காரணமாக என்னால் குறைந்த விலைக்கு விற்பனை செய்ய முடிந்திருந்தது. பிற
சோப்புத்தூள்களோடு ஒப்பிடுகையில் அவற்றின் விலையில் மூன்றில் ஒரு பங்கு
விலையில் என்னால் விற்க முடிந்திருந்தது.
அந்தக் காலகட்டத்தில் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய இந்திய உற்பத்தியாளர்களே
இருக்க, சந்தையை பன்னாட்டு நிறுவனங்களே ஆக்கிரமித்து விட்டிருந்தனர்.
இருப்பதிலேயே மிக மலிவான சோப்புத்தூள் அப்போது ஒரு கிலோ ரூ.13-க்கு
விற்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. நான் எனது சோப்புத்தூளை ஒரு கிலோவுக்கு ரூ.
3-க்கு அறிமுகம் செய்தேன். உடனடியாக வெற்றியடைந்தேன்.
மெல்ல மெல்ல விற்பனை அதிகரிக்கவும், இதைப் பெரிய அளவில் செய்யலாமே என்று
உள்மனம் கூறியது. வட்வா என்ற ஒரு சிறிய கிராமத்தில், என் வீட்டின்
கொல்லைப்புறத்தில் இருந்த உற்பத்திக் களத்தை நான் அஹமதாபாத்தின்
தொழிற்பேட்டைக்கு இடம் பெயர்த்தேன். என் அருமை மகள் நிருபமாவின் பெயரையே,
’நிர்மா’ என்று எனது சோப்புத்தூளுக்கும் வைத்தேன்.
அது மிகப்பெரிய சவால் என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தது. ஆனால், திரும்பிப்
பார்க்க மனமில்லை. கச்சாப்பொருட்கள் வாங்குவதிலிருந்து, அதைக் கலந்து,
விற்பனை செய்வது வரைக்கும் நானே ஒவ்வொரு நாளும் 18 மணி நேரம் கடுமையாக
உழைத்தபடி செய்து கொண்டிருந்தேன்.
ஒவ்வொரு விற்பனையும் எனக்கு மிகுந்த மனநிறைவை
ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்ததால், இப்படிக் கண்மூடித்தனமாக உழைத்தது எனக்குப்
பெரிதாக இருக்கவில்லை. குறுகிய காலத்திலேயே ’நிர்மா’ உள்ளூர்
சந்தைக்குள்ளே ஊடுருவியது. நாடளாவிய சந்தையில் விற்பதற்கு எனது தயாரிப்பு
உகந்ததாகி விட்டிருந்தது. ஆனால், எனது கவனம் அது வரை புறக்கணிக்கப்பட்ட,
அதிக ஜனத்தொகை கொண்ட கிராமப்புறங்களின் மீதே இருந்தது. எங்களது விலையைத்
தக்க வைத்துக்கொள்வதே வர்த்தகத்தின் கோட்பாடக இருந்தது. அதிக அளவில்
இடைத்தரகர்களை வைத்துக்கொள்ளாமல், ஓரளவு நேர்கோட்டில் எங்களது
வினியோகமுறைகள் இருந்தன.
மெல்ல மெல்ல நிர்மா புதிய புதிய வாடிக்கையாளர்களை சென்று அடைந்தது.
வானொலிகளில் விளம்பரம் செய்ய ஆரம்பித்தோம்.
"வாஷிங் பவுடர் நிர்மா! வாஷிங் பவுடர் நிர்மா!! தூத் ஸி ஸஃபேதி நிர்மா ஸே
ஆயி!!" (பாலைப் போன்ற வெண்மை நிர்மாவால் வந்தது) என்ற விளம்பரப்பாட்டு
சரித்திரமானது. இது எனக்கு அளித்த தன்னம்பிக்கை அளவிட முடியாதது. ’பொருள்
உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையென்றால், பணம் திருப்பித் தரப்படும்,’ என்று
அறிவித்தேன். அது எங்களது தயாரிப்பை இன்னும் பிரபலமாக்கியது. ’நிர்மா’
இந்தியாவின் பல பன்னாட்டு நிறுவனங்களின், பல ஆண்டுகாலமாகப்
பிரபலமாகியிருந்த தயாரிப்புக்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டு, முதல்
இடத்தை நோக்கி முந்தத் தொடங்கியது. எங்களது அபார வளர்ச்சி, அவர்களை
அவரவர் விலையைக் குறைத்தே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயத்துக்குத் தள்ளியது.
எங்களது வளர்ச்சி, பின்னாளில் தொழிற்கல்வி நிலையங்களிலும்,
கல்லூரிகளிலும் பாடத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறும் என்பதெல்லாம் அப்போது
எங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.
நான் எப்போதுமே பேராசைக்காரனாக இருந்ததில்லை; ஆனால், கிடைத்த வாய்ப்பைத்
தவற விட்டதில்லை. அதுவே எனது வளர்ச்சிக்கு வித்திட்டது. போட்டியை
எப்போதுமே நான் அச்சுறுத்தலாகக் கருதியதில்லை. அவர்களது பலவீனங்களும்,
எனது பலங்களும் எனக்குத் தெரிந்திருந்தன. எவரும் அணுகாத
இடங்களுக்கெல்லாம் நான் போனேன். போகிற இடங்களெல்லாமே எனது
தயாரிப்புக்களுக்கு விற்பனைக்கூடங்களாக மாறின.
அது இந்தியாவில் ’லைசன்ஸ் ராஜ்.’ என்று கருதப்பட்ட கட்டுப்பாடுகள்
அதிகமாக இருந்த காலம். கச்சப்பொருட்கள் வாங்குவதிலிருந்து, போக்குவரத்து
வரைக்கும் பல்வேறு சிக்கல்கள் இருந்தன. ஆனால், ஒவ்வொரு சிக்கலும் என்னை
உள்ளத்தளவில் வலிமையாக்கியது. இடையிடையே சில முக்கியமான முடிவுகளை
மேற்கொண்டதும் எங்களது வளர்ச்சிக்கு வழி கோலியது. 1970-ல், Linear Alkyl
Benzene Sulphonate (Labsa) மற்றும் Sulfuric acid உற்பத்திக்காக
தொழிற்சாலைகளை அமைத்தேன். 1990-ல் கிளிசரின் தொழிற்சாலையும் உருவானது.
இதன் மூலம் உற்பத்தி செலவு பன்மடங்கு குறைந்தது.
1985-ல், மக்களால் பெரிதளவிலே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்த ’நிர்மா’ என்ற
அதே பேரில் சோப்புக்கட்டி உற்பத்தி தொடங்கினோம். அதன் பிறகு தொடர்ந்து பல
விரிவாக்கங்கள்.1990-ல், குளியல் சோப்பும் உற்பத்தி செய்யத் தொடங்கினோம்.
மலிவான விலையில் அழகு சோப்புகளை உருவாக்கினோம். இந்தியாவிலேயே இரண்டாவது
இடத்தையும் அடைந்தோம்.
1994-ல் நாள் ஒன்றுக்கு ஒரு கோடி பொட்டலங்கள் உற்பத்தி செய்யுமளவுக்கு
பெரிய தொழிற்சாலை உருவானது. அவற்றை வினியோகம் செய்யத் தேவையான
அட்டைப்பெட்டிகளையும், காகிதங்களையும் நாங்களே உற்பத்தி செய்யத்
தொடங்கினோம்.
1998-ல் வதோதரா நகருக்கு அருகே, அலிந்திரா என்ற இடத்தில், ஆண்டொன்றுக்கு
75,000 டன்கள் Linear Alkyl Benzene உற்பத்தி செய்யும் கொள்ளளவு கொண்ட
தொழிற்சாலையை நிறுவினோம். 2000-ல் பாவ்நகர் அருகே ஒரு soda ash
தொழிற்சாலையும் நிறுவினோம்.
நான் ஒருவன் மட்டுமே எளிமையாக ஆரம்பித்து இன்று 15,000 பேர்கள்
பணியாற்றுகிற அளவுக்கு பூதாகரமாக வளர்ச்சியடைந்திருப்பது நினைத்தாலே
வியப்பாக இருக்கிறது. வெற்றிக்குக் குறுக்கு வழிகள் இல்லை. வெற்றிக்கான
பாதையில் இடையூறுகள் நிறையவே இருக்கின்றன. ஆனால், மற்றவர்களிடமிருந்து
மாறுபட்டு இருக்க விரும்புகிறவர்களால், அவற்றை மீறி விட்டு வெற்றிபெற
முடியும்.
இப்போது நிர்மா குழுமம் பல நிறுவனங்களை வாங்கியபடி இருக்கிறது. எரிசக்தி
மற்றும் சிமெண்ட் உற்பத்தியிலும் ஈடுபட முயன்று கொண்டிருக்கிறோம்.
என் ஒருவனால் இவ்வளவு முடியும் என்கிறபோது, இன்றைக்கு என்னுடன் இருக்கிற
15,000 பேர்களும் மனம் வைத்தால், என்ன தான் முடியாது?
முடியாதது முயலாதது மட்டுமே!
கர்சன்பாய் கே.பட்டேல் - தலைவர்-நிர்மா
venugopalan.rengan@gmail.com
---------------------------------------------
"நகர்ந்து கொண்டிருப்பதே...... நதி!
இயங்கிக் கொண்டிருப்பவனே..... இளைஞன்!"
www.beyouths.co.cc
e m@il: beyouths@yahoo.com
இமெயில் குழுவில் இணைய...
உங்கள் அன்புக்கு நன்றி!
Thanks!
ஆதிசிவம், சென்னை. நன்றி!...
tirsdag 23. desember 2008
NURSES HAVE LOT OF JOB OPPORTUNITIES!!!
Greener pastures for Lankan nurses
Nadira Gunatilleke
The first batch of Sri Lankan nurses selected for employment abroad by the Healthcare and Nutrition Ministry, will leave to the United Arab Emirates in the first week of January next year, Healthcare and Nutrition Ministry sources said.
The sources said 14 Sri Lankan trained nurses received appointment letters from the Healthcare and Nutrition Minister Nimal Siripala De Silva yesterday (19th Friday) at his office. Those nurses have obtained IELTS and other relevant qualifications.
Several other affluent Middle East countries have made requested the Healthcare and Nutrition Minister Nimal Siripala De Silva to attract the services of 5,000 Sri Lankan nurses. Abu Dhabhi Oman and Libya are among them, the sources said.
According to Ministry sources, this will provide plenty of employment opportunities for Sri Lankan nurses who have the required training and experience. The Healthcare and Nutrition Ministry has already taken steps to provide a special training to a batch of 127 nurses in order to send them overseas by the end of this year and early next year.
Interviews will be conducted by end this month for the nurses who are keen to accept foreign employment. Countries like the United States, Canada, and Australia have also made similar requests from Sri Lanka. Some of the trained nurses will be sent to those countries.
The Healthcare and Nutrition Ministry has imposed several important conditions for the countries who wish to employ Sri Lankan nurses in order to ensure their safety, well-being and financial stability. The ministry would send nurses only to the countries that pay higher salaries, provide comfortable accommodation, safety and a life insurance share to them. The Ministry would pay special attention to these requirements when signing agreements with countries which have called for the services for nurses.
dailynews.lk
Nadira Gunatilleke
The first batch of Sri Lankan nurses selected for employment abroad by the Healthcare and Nutrition Ministry, will leave to the United Arab Emirates in the first week of January next year, Healthcare and Nutrition Ministry sources said.
The sources said 14 Sri Lankan trained nurses received appointment letters from the Healthcare and Nutrition Minister Nimal Siripala De Silva yesterday (19th Friday) at his office. Those nurses have obtained IELTS and other relevant qualifications.
Several other affluent Middle East countries have made requested the Healthcare and Nutrition Minister Nimal Siripala De Silva to attract the services of 5,000 Sri Lankan nurses. Abu Dhabhi Oman and Libya are among them, the sources said.
According to Ministry sources, this will provide plenty of employment opportunities for Sri Lankan nurses who have the required training and experience. The Healthcare and Nutrition Ministry has already taken steps to provide a special training to a batch of 127 nurses in order to send them overseas by the end of this year and early next year.
Interviews will be conducted by end this month for the nurses who are keen to accept foreign employment. Countries like the United States, Canada, and Australia have also made similar requests from Sri Lanka. Some of the trained nurses will be sent to those countries.
The Healthcare and Nutrition Ministry has imposed several important conditions for the countries who wish to employ Sri Lankan nurses in order to ensure their safety, well-being and financial stability. The ministry would send nurses only to the countries that pay higher salaries, provide comfortable accommodation, safety and a life insurance share to them. The Ministry would pay special attention to these requirements when signing agreements with countries which have called for the services for nurses.
dailynews.lk
fredag 10. oktober 2008
lørdag 4. oktober 2008
DUBAI DREAMS FADE AWAY!
Dubai dreams fade away
Dubai, the city paved with gold, where many expatriate workers have made their golden dreams come true through long years of hard work, is fast losing its allure. On the contrary, it is fast becoming a nightmare. It has been an ever popular destination for the desperately jobless Sri Lankan workers, past and present, for over three decades. But today that dream is slowly being shattered like soap bubbles exposed to the hot desert air, as the authorities place heavier burdens on the working populace.
Trouble began when Dubai Municipality introduced a law that only one family could live in a villa. Thousands of workers share bed space in villas in order to save a substantial amount of their earning which they could remit back home. With the new rule already in effect, where the landlord could be fined up to 50,000.00 Dhirams (App.Rs.150,000.00) for sheltering more than one family, many have been evicted and are scrambling to neighbouring emirates where rents are cheaper and travelling becomes much lengthier and costlier. Many who have children and shared villas with other families are getting back to their country as they cannot cope with the cost of education for their kids. It is expected that this rule will shortly extend to all those sharing apartments too, triggering an exodus of people who will be out on the road without shelter, becoming temporary nomads.
The lucky ones are those given accommodation by their employers, such as the airline companies and hotels.
Authorities here seem to be in a hurry to fill the thousands of gleaming new flats now available at an exorbitant price! The expatriate workers do not have and do not want to part with such sums of hard earned money for rents as they will not be able to save any money.
The nightmare continues in other areas as getting to work on time is increasingly frustrating with a pathetic public transport system and a thick-skinned taxi service! The roads are clogged with more and more vehicles as new toll systems at several major bridges are also creating confusion and an additional dent in the purse. It is imperative that you live close to your office and your children attend a nearby school to avoid a daily dose of exasperation and expenditure.
With the cost of living rising steadily and rumours of a tax on your pay packet coming soon, the golden era the workers enjoyed is fast fading away. Many have decided to call it quits and go home, even if it means going back to nothing.
Take heed, if you are preparing to come on an employment visa, make sure your employer provides you with accommodation or else you are in for your initial jolt on an exasperating bumpy journey to realizing your dreams.
Amarnath Paul
Dubai
courtesy: www island.lk
Dubai, the city paved with gold, where many expatriate workers have made their golden dreams come true through long years of hard work, is fast losing its allure. On the contrary, it is fast becoming a nightmare. It has been an ever popular destination for the desperately jobless Sri Lankan workers, past and present, for over three decades. But today that dream is slowly being shattered like soap bubbles exposed to the hot desert air, as the authorities place heavier burdens on the working populace.
Trouble began when Dubai Municipality introduced a law that only one family could live in a villa. Thousands of workers share bed space in villas in order to save a substantial amount of their earning which they could remit back home. With the new rule already in effect, where the landlord could be fined up to 50,000.00 Dhirams (App.Rs.150,000.00) for sheltering more than one family, many have been evicted and are scrambling to neighbouring emirates where rents are cheaper and travelling becomes much lengthier and costlier. Many who have children and shared villas with other families are getting back to their country as they cannot cope with the cost of education for their kids. It is expected that this rule will shortly extend to all those sharing apartments too, triggering an exodus of people who will be out on the road without shelter, becoming temporary nomads.
The lucky ones are those given accommodation by their employers, such as the airline companies and hotels.
Authorities here seem to be in a hurry to fill the thousands of gleaming new flats now available at an exorbitant price! The expatriate workers do not have and do not want to part with such sums of hard earned money for rents as they will not be able to save any money.
The nightmare continues in other areas as getting to work on time is increasingly frustrating with a pathetic public transport system and a thick-skinned taxi service! The roads are clogged with more and more vehicles as new toll systems at several major bridges are also creating confusion and an additional dent in the purse. It is imperative that you live close to your office and your children attend a nearby school to avoid a daily dose of exasperation and expenditure.
With the cost of living rising steadily and rumours of a tax on your pay packet coming soon, the golden era the workers enjoyed is fast fading away. Many have decided to call it quits and go home, even if it means going back to nothing.
Take heed, if you are preparing to come on an employment visa, make sure your employer provides you with accommodation or else you are in for your initial jolt on an exasperating bumpy journey to realizing your dreams.
Amarnath Paul
Dubai
courtesy: www island.lk
mandag 8. september 2008
JOBSEEKER/ B.COM - INDIA/ MUMBAI
CV-VELVILLY SUBBIAH
Adr: A/1,179,P.O.376,
MOHAMMADIYA CHAWL, KUMBERWADA,90-FEET ROAD,
MAHIM (E) MUMBAI-400 017,INDIA.
TEL NO:-022-64119027
Velvilly_1310@rediffmail.com
OBJECTIVE:
Eager to work with a reputed organization which recognize, appreciate and fully utilize my current skills and knowledge base, while providing opportunities for growth and career advancements.
EDUCATION QUALIFICATION:
Examinations:
University / Board School / College Year of passing Percentage
B.COM Mumbai S.I.E.S. High School 2007-2008 78.57%
H.S.C. Maharashtra Board S.I.E.S.College 2004-2005 78.67%
S.S.C. Maharashtra Board S.I.E.S.College 2002-2003 73.20%
PROFESSIONAL QUALIFICATIONS:
Typing : 30 w.p.m.
Computer Proficiency : Working Knowledge of operating Ms Word, Ms Excel, Ms PowerPoint. Completed MS-CIT with 80%.
Knowledge in accessing Internet.
WORK EXPERIENCE:
Currently working at OSOURCE (INDIA) PVT. LTD. In Finance Department as an Executive.
PERSONAL DETAILS:
Father’s Name : S.SUBBIAH
Date of Birth : 13th October 1987
Gender : Female
Languages Known : English, Tamil, Hindi, Marathi.
Hobbies : Drawing, Painting, Listening Music and Playing Chess.
Place: MUMBAI
Date: 2008.09.07 (Velvilly Subbiah)
Adr: A/1,179,P.O.376,
MOHAMMADIYA CHAWL, KUMBERWADA,90-FEET ROAD,
MAHIM (E) MUMBAI-400 017,INDIA.
TEL NO:-022-64119027
Velvilly_1310@rediffmail.com
OBJECTIVE:
Eager to work with a reputed organization which recognize, appreciate and fully utilize my current skills and knowledge base, while providing opportunities for growth and career advancements.
EDUCATION QUALIFICATION:
Examinations:
University / Board School / College Year of passing Percentage
B.COM Mumbai S.I.E.S. High School 2007-2008 78.57%
H.S.C. Maharashtra Board S.I.E.S.College 2004-2005 78.67%
S.S.C. Maharashtra Board S.I.E.S.College 2002-2003 73.20%
PROFESSIONAL QUALIFICATIONS:
Typing : 30 w.p.m.
Computer Proficiency : Working Knowledge of operating Ms Word, Ms Excel, Ms PowerPoint. Completed MS-CIT with 80%.
Knowledge in accessing Internet.
WORK EXPERIENCE:
Currently working at OSOURCE (INDIA) PVT. LTD. In Finance Department as an Executive.
PERSONAL DETAILS:
Father’s Name : S.SUBBIAH
Date of Birth : 13th October 1987
Gender : Female
Languages Known : English, Tamil, Hindi, Marathi.
Hobbies : Drawing, Painting, Listening Music and Playing Chess.
Place: MUMBAI
Date: 2008.09.07 (Velvilly Subbiah)
Abonner på:
Innlegg (Atom)
